sans autre occupation que de regarder
la fleur du ciel au-dessus de ma tête
Σκεφτόμουν συχνά ότι, αν με είχαν αναγκάσει να ζήσω στην κουφάλα ενός ξερού δέντρου, με μοναδική απασχόληση να κοιτάζω τον ουρανό ν' ανθίζει πάνω απ' το κεφάλι μου, σιγά σιγά θα το συνήθιζα. Θα περίμενα πότε θα περνούσαν τα πουλιά ή πότε θα σμίγανε τα σύννεφα...
[Αλμπέρ Καμύ, Ο Ξένος, σελ. 86-87, μτφρ. Νίκη Καρακίτσου-Ντουζέ / Μαρία Κασαμπαλόγλου-Ρομπλέν, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 1998]
