devant cette nuit
chargée de signes et d'étoiles
je m'ouvrais pour la première fois
à la tendre indifférence du monde
Ένιωσα έτοιμος να ζήσω απ' την αρχή. Θαρρείς και τούτη η τρομερή οργή με είχε εξαγνίσει απ' το κακό, με είχε αδειάσει από ελπίδα, μπροστά σε τούτη τη νύχτα τη φορτωμένη με σημάδια κι αστερισμούς άνοιγα την αγκαλιά μου για πρώτη φορά στην τρυφερή αδιαφορία του κόσμου. Έτσι καθώς τον ένιωθα τόσο όμοιό μου, τόσο αδελφικό επιτέλους, αισθάνθηκα ότι ήμουν και είμαι ακόμα ευτυχισμένος. Για να συντελεστούν όλα, για να νιώσω λιγότερο μόνος, ένα μου μένει να ευχηθώ, να 'ρθουν πολλοί θεατές τη μέρα της εκτέλεσής μου και να με υποδεχτούν με κραυγές μίσους.
pour que je me sente moins seul
[Αλμπέρ Καμύ, Ο Ξένος, σελ. 130-131, μτφρ. Νίκη Καρακίτσου-Ντουζέ / Μαρία Κασαμπαλόγλου-Ρομπλέν, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 1998]
