Ἡ ὑπερηφάνειά μου, ὅμως, δὲν μὲ ἄφησε ποτὲ νὰ ἐπιτρέψω στὸν ἑαυτό μου κάτι λιγότερο ἀπὸ ὅ,τι θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἡ διάνοιά μου. Δὲν μπόρεσα ποτὲ νὰ παραχωρήσω στὸν ἑαυτό μου τὴν ἄδεια γιὰ κάτι μέτριο, γιὰ ἕνα ἔργο ποὺ νὰ μὴν περιλαμβάνει τὴν προσωπικότητά μου ὁλόκληρη καὶ τὴ φιλοδοξία μου ὅλη. Ἂν εἶχα ἀναγνωρίσει στὴ διάνοιά μου ἀνικανότητα γιὰ συνθετικὸ ἔργο, θὰ εἶχα χαλιναγωγήσει τὴν ὑπερηφάνειά μου, ἀναγνωρίζοντάς την ὡς τρέλα. Ἀλλὰ ἡ ἀνεπάρκεια δὲν ὀφειλόταν ποτὲ στὴ διάνοιά μου, ἡ ὁποία ἦταν πάντα ἱκανὴ γιὰ μείζονες συνθέσεις καὶ στιβαρὲς συστηματοποιήσεις. Τὸ κακὸ μ᾽ ἐμένα βρισκόταν στὴ χαλαρότητα τῆς θέλησης μπροστὰ στὴν τρομακτικὴ προσπάθεια ποὺ μοῦ ἐπέβαλλαν οἱ ἀπαιτήσεις τῆς ὁλότητας.
[Fernando Pessoa, Ἡ Παιδεία τοῦ Στωίκου, σελ. 65-66, μτφρ. Νίκος Πρατσίνης, ἐκδ. Gutenberg, Ἀθήνα, 2022]
