Τότε ήρθε η επιστολή της διευθύντριας των φυλακών.
«Εδώ και χρόνια η κυρία Σμιτς κι εσείς αλληλογραφείτε. Είναι η μόνη επαφή που έχει η κυρία Σμιτς με τον έξω κόσμο και γι' αυτό απευθύνομαι σ' εσάς, αν και δε γνωρίζω πόσο στενά συνδέεστε, αν είστε συγγενής ή φίλος.
Την επόμενη χρονιά η κυρία Σμιτς θα υποβάλει πάλι αίτηση χάριτος και πιστεύω ότι αυτή τη φορά η επιτροπή απονομής χάριτος θα την εγκρίνει. Έτσι σύντομα θ' αποφυλακιστεί ύστερα από εγκλεισμό δεκαοχτώ ετών. Φυσικά μπορούμε να φροντίσουμε να της βρούμε σπίτι και δουλειά ή τουλάχιστον θα το προσπαθήσουμε. Στην ηλικία της θα είναι δύσκολο να βρει δουλειά, έστω κι αν είναι υγιέστατη κι επιδεικνύει στο ραφείο μας μεγάλη επιδεξιότητα. Το καλύτερο βέβαια θα ήταν να αναλάβουν την αποφυλακισμένη συγγενείς ή φίλοι της, να την πάρουν κοντά τους, να της συμπαρασταθούν και να τη στηρίξουν. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μόνος και αβοήθητος είναι κανείς ύστερα από δεκαοχτώ χρόνια εγκλεισμού.
Η κυρία Σμιτς μπορεί να αυτοεξυπηρετείται και τα καταφέρνει μάλιστα αρκετά καλά. Θα ήταν αρκετό, αν της βρίσκατε ένα μικρό διαμέρισμα και δουλειά, αν την επισκεπτόσασταν πού και πού τις πρώτες εβδομάδες και μήνες, αν την καλούσατε κι αν φροντίζατε να λάβει γνώση των προσφορών της εκκλησιαστικής κοινότητας, του λαϊκού πανεπιστημίου, των καταστημάτων οικογενειακής επιμόρφωσης κτλ. Εκτός αυτού δεν είναι εύκολο να βγαίνει κάποιος έπειτα από δεκαοχτώ χρόνια στην πόλη, να ψωνίζει, να συναλλάσσεται με τις αρχές, να βρίσκει εστιατόριο. Όλ' αυτά γίνονται ευκολότερα με παρέα.
Παρατήρησα πως δεν επισκέπτεστε την κυρία Σμιτς. Αν το κάνατε, δε θα σας έγραφα, αλλά θα σας προσκαλούσα να το συζητήσουμε στη διάρκεια κάποιας επίσκεψής σας. Βέβαια είναι αναπόφευκτο πως πρέπει να την επισκεφθείτε, πριν αποφυλακιστεί. Παρακαλώ με αυτή την ευκαιρία να έρθετε να με βρείτε».
[Bernhard Schlink, Διαβάζοντας στη Χάννα, σελ. 180-181, μτφρ. Ιάκωβος Κοπερτί, εκδ. Κριτική, Αθήνα, 1998]
