Του άρεσαν τα άδεια, χρησιμοποιημένα σπίτια, αυτή η κατάσταση ανάπαυσης στην οποία περνούν μετά από μια μακρά περίοδο εξαντλητικής χρήσης, με τα υλικά τους να έχουν φτάσει σε σημείο κορεσμού ύστερα από τις τεράστιες ποσότητες ζωτικότητας που έχουν απορροφήσει. Όσοι διαισθάνονται τον κύκλο ζωής τους, φεύγουν εγκαίρως, προτού το σπίτι καταρρεύσει ή εκραγεί. Όσοι παραμένουν αγκιστρωμένοι σ' αυτά, κάνοντας το λάθος να πιστεύουν ότι μια αλλαγή στο χρώμα ή στην επίπλωση αρκεί για να ανακουφίσει το κουρασμένο κέλυφος και παρατείνουν τον χρόνο παραμονής τους, συνθλίβονται στο τέλος από την πίεση που τα ίδια τα σπίτια ασκούν επάνω τους, μαραζώνουν και γκρεμίζονται μαζί τους.
[Γιάννης Μαυριτσάκης, Χαρράν, σελ. 52-53, εκδ. Οδός Πανός, Αθήνα, 2022]
