...καὶ ζωγραφίζω ξανὰ καὶ ξανὰ τὸν ἴδιο πίνακα, ναί, ἀλήθεια λέω, ἀλλὰ καὶ πάλι κάθε πίνακας εἶναι ἀλλιώτικος, καὶ ὅλοι οἱ πίνακες συνδέονται μεταξύ τους θαρρεῖς σὰν μιὰ σειρά, ναί, ἀλλὰ στὸ τέλος ὅλοι οἱ πίνακες ποὺ ἔχω ζωγραφίσει συνδέονται μεταξύ τους καὶ σχηματίζουν ἕναν πίνακα, σκέφτομαι, γιατὶ εἶναι σὰν νὰ ὑπάρχει κάπου μέσα μου ἕνας πίνακας, αὐτὸς ποὺ κρύβω πιὸ βαθιὰ μέσα μου, καὶ ποὺ προσπαθῶ ξανὰ καὶ ξανὰ νὰ τὸν ζωγραφίσω, καὶ ὅσο περισσότερο πλησιάζω αὐτὸ τὸν πίνακα τόσο καλύτερος γίνεται ὁ πίνακας ποὺ ζωγραφίζω, ἀλλὰ ὁ πίνακας βαθιὰ μέσα μου δὲν εἶναι φυσικὰ πίνακας, γιατὶ ὁ πίνακας αὐτὸς δὲν ὑπάρχει, ὑπάρχει μόνο κατά κάποιον τρόπο, χωρὶς νὰ ὑπάρχει, ὑπάρχει ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει, κι ὅμως καὶ πάλι αὐτὸς ὁ πίνακας, ποὺ δὲν εἶναι πίνακας, ἐλέγχει ὅλους τοὺς ἄλλους πίνακες καὶ τοὺς τραβάει λιγότερο ἢ περισσότερο πρὸς τὸν ἑαυτό του, σκέφτομαι, ἀλλὰ μήπως ἔχω ζωγραφίσει ὅλα ὅσα γινόταν νὰ ζωγραφίσω ἀπ᾽ αὐτὸ τὸν πίνακα ποὺ ἔχω βαθιὰ μέσα μου; σκέφτομαι, μήπως τώρα μπῆκα τελικὰ στὸν πίνακα ποὺ ἔχω βαθιὰ μέσα μου καὶ ἔτσι τὸν κατέστρεψα; σκέφτομαι, ἀλλὰ τὸ νὰ μπαίνεις στὸν πίνακα ποὺ κρύβεις βαθιὰ μέσα σου, τὸ νὰ τὸν βλέπεις, ναί, δὲν εἶναι τὸ ἴδιο σὰν νὰ πεθαίνεις; σκέφτομαι, ἴσως τὸ ἴδιο σὰν νὰ βλέπεις τὸ Θεό; καὶ ὅποιος δεῖ τὸ Θεὸ πεθαίνει, ὅπως εἶναι γραμμένο, σκέφτομαι...
[Jon Fosse, Ἐγὼ εἶναι ἕνας ἄλλος / Ἑπταλογία III-V, σελ. 139-140, μτφρ. Σωτήρης Σουλιώτης, εκδ. Gutenberg, Ἀθήνα, 2024 ]
...γιατὶ εἶναι ἀδύνατο νὰ ἐκφραστεῖ μὲ λόγια τί ἔχει νὰ πεῖ ἕνας καλὸς πίνακας, κι ὅσο γιὰ τοὺς δικούς μου πίνακες, αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ πεῖ μὲ ἀκρίβεια εἶναι ὅτι ὑπάρχει μιὰ παρούσα ἀπουσία ἢ κάτι ἀπὸν ποὺ εἶναι παρὸν στοὺς πίνακές μου, εἶναι σὰν κάτι ἀόρατο νὰ γίνεται ὁρατὸ καὶ ταυτόχρονα παραμένει ἀόρατο, παραμένει κρυφό, παραμένει μυστικό, ἂν μπορεῖς νὰ τὸ πεῖς ἔτσι, οἱ πίνακές μου θαρρεῖς σοῦ μιλᾶνε καὶ ταυτόχρονα δὲν μπορεῖς νὰ πεῖς τί λέει ὁ πίνακας, γιατὶ εἶναι μιὰ σιωπηλὴ προσφώνηση...
σ. 174
