...καὶ μερικὲς φορές, εἰδικὰ ὅταν γιὰ ἕνα διάστημα δὲ ζωγραφίζω, ἀνεβαίνω στὴ σοφίτα νὰ δῶ τὸν πίνακα ποὺ ἔχω στὴν καρέκλα, κι ἔχω καὶ μιὰ καρέκλα πιὸ πίσω ἀπὸ κείνη μὲ τὸν πίνακα, καὶ κάθομαι ἐκεῖ καὶ κοιτάζω συνέχεια τὸν πίνακα, μπορῶ νὰ κάθομαι ὥρα, πόση ὥρα δὲν ξέρω, καὶ προσπαθῶ νὰ δῶ βασικὰ γιατί συνεχίζω νὰ ζωγραφίζω πίνακες, καὶ κάθομαι καὶ βυθίζομαι ὅλο καὶ πιὸ πολὺ σ᾽ αὐτὸ ποὺ βλέπω, σ᾽ αὐτὸ ποὺ εἶναι μεγαλύτερο ἀπὸ τὴ ζωή, ἴσως, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὁ σωστὸς τρόπος νὰ τὸ πῶ, γιατὶ εἶναι, εἶναι κάτι σὰν φῶς, σὰν φωτεινὸ σκοτάδι, ἕνα ἀόρατο φῶς σ᾽ αὐτοὺς τοὺς πίνακες ποὺ μιλᾶνε σιωπηλὰ ἀπὸ μόνοι τους, καὶ ποὺ λένε ἀλήθεια, καὶ τότε, ὅταν ἔχω φτάσει σ᾽ αὐτὸ τὸ ὅραμα, ἢ σ᾽ αὐτὸ τὸν τρόπο νὰ βλέπω τὸν πίνακα, δὲν τὸν βλέπω ἐγώ, ἀλλὰ κάτι που βλέπει μέσα ἀπὸ μένα, κάπως ἔτσι, καὶ τότε βρίσκω πάντα τρόπο νὰ συνεχίσω μὲ τὸν πίνακα ποὺ καταγίνομαι, κι ἔτσι εἶναι καὶ μὲ ὅλους τοὺς πίνακες ποὺ ζωγράφισαν ἄλλοι, ποὺ μοῦ ἀρέσουν, εἶναι σὰν νὰ μὴν τοὺς βλέπει ὁ ζωγράφος, ἀλλὰ κάτι ποὺ βλέπει μέσα ἀπ᾽ τὸ ζωγράφο, κι αὐτὸ τὸ κάτι μένει στὸν πίνακα καὶ μιλάει σιωπηλὰ μέσα ἀπ᾽ αὐτόν, καὶ μπορεῖ νὰ εἶναι μία καὶ μοναδικὴ πινελιὰ ποὺ κάνει τὸν πίνακα νὰ μιλάει ἔτσι, καὶ εἶναι ἀδύνατο νὰ τὸ καταλάβεις, σκέφτομαι, καί, σκέφτομαι, τὸ ἴδιο γίνεται καὶ μὲ τὴν ποίηση ποὺ μοῦ ἀρέσει νὰ διαβάζω, σημασία δὲν ἔχει αὐτὸ ποὺ λέει εἰδικὰ γιὰ τὸ ἕνα ἢ τὸ ἄλλο, ἀλλὰ κάτι ἄλλο, κάτι ποὺ μιλάει σιωπηλὰ μέσα καὶ πίσω ἀπ᾽ τὶς φράσεις...
[Jon Fosse, Τὸ ἄλλο ὄνομα / Ἑπταλογία I-II, σελ. 384-385, μτφρ. Σωτήρης Σουλιώτης, εκδ. Gutenberg, Ἀθήνα, 2022 ]
