Οἱ ἐντυπώσεις καὶ τὰ καθέκαστα σ᾽ ἕνα μοναχικὸ καὶ σιωπηλὸ ἄτομο εἶναι πιὸ βαθειὲς καὶ πιὸ ζωηρὲς ἀπ᾽ ὅτι σ᾽ ἕνα κοινωνικὸ ἄτομο. Οἱ σκέψεις του πιὸ βαρειὲς καὶ πιὸ ἰδιόμορφες καὶ πάντα λίγο θλιμμένες. Εἰκόνες καὶ ἐντυπώσεις, ποὺ μ᾽ ἕνα γέλιο, μὲ μιὰ ἀνταλλαγὴ σκέψης, θὰ μποροῦσαν εὔκολα νὰ ξεχαστοῦν, ἀπασχολοῦν τὸ μοναχικὸ ἄτομο ὑπερβολικά, κατακαθίζουν στὴν ψυχή, παίρνουν σπουδαῖες διαστάσεις, γίνονται περιπέτεια, αἴσθημα. Στὴ μοναξιὰ ὡριμάζει τὸ πρωτότυπο, ἡ τολμηρὴ καὶ ἀπόκοσμη ὀμορφιά, τὸ ποίημα. Στὴ μοναξιὰ ὡριμάζουν ὅμως, καὶ τὰ ἀντίθετά τους: Ἡ ὑπερβολή, τὸ ἀσυνάρτητο, τὸ ἀθέμιτο.
[Τόμας Μανν, Θάνατος στὴ Βενετία, σελ. 70, μτφρ. Μαρία Κωνσταντινίδη, ἐκδ. Ἴνδικτος, Ἀθήνα, 2017]
