Φτάνει κάποτε γιὰ τὸν καθένα ἡ στιγμὴ ποὺ γεμᾶτος ἔκπληξη μπροστὰ στὸν ἑαυτό του ἀναρωτιέται: «Καὶ πῶς λοιπὸν ζ ε ῖ κανείς; Πῶς ζ ε ῖ π α ρ α τ α ῦ τ α;»· κι ἀρχίζει σιγὰ-σιγὰ νὰ καταλαβαίνει ὅτι διαθέτει τὴν ἐπινοητικότητα ἐκείνη τῶν φυτῶν, ποὺ τὰ θαυμάζει ἔτσι ὅπως σέρνονται καὶ σκαρφαλώνουν καὶ καταχτοῦν μὲ κόπο λίγο φῶς καὶ λίγο χῶμα καὶ «φτιάχνουν» ἀπὸ μόνα τους σ᾽ ἕνα ἀφιλόξενο ἔδαφος τὸ κομμάτι τῆς δικῆς τους χαρᾶς.
[Φρ. Νίτσε, Ἡ Φιλοσοφία στὰ χρόνια τῆς Ἀρχαιοελληνικῆς Τραγωδίας, σελ. 34-35, μτφρ. Βαγγέλης Δουβαλέρης, ἐκδ. Gutenberg, Ἀθήνα, 2013]
