Επιζητώ την ολοκλήρωση σ' ένα από τα πιο σπάνια πεπρωμένα. Έχω μια πολύ αμυδρή εικόνα τού τι ακριβώς θα είναι αυτό το πεπρωμένο, θέλω να μην έχει μια θελκτική καμπύλη, γερμένη ελαφρά προς το βράδυ, αλλά μια αθέατη ομορφιά, να 'ναι όμορφο, επειδή το κατεργάζεται, το συνταράσσει, το υπονομεύει ο κίνδυνος. Ω, αφήστε με να είμαι μόνο η απόλυτη ομορφιά! Αυτή και μόνο αυτή! Θα προχωρήσω γρήγορα, μπορεί κι αργά, όμως θ' αποτολμήσω αυτό που του πρέπει η τόλμη. Θα καταστρέψω τα προσχήματα, θα τυλιχτούν στις φλόγες τα παραπετάσματα, κι ένα βράδυ θα εμφανιστώ εκεί, μες στην παλάμη του χεριού σας, γαλήνιος και καθάριος σαν ένα μικρό γυάλινο αγαλματίδιο. Θα με δείτε. Ολόγυρά μου δεν θα υπάρχει τίποτα πια.
[Jean Jenet, Το ημερολόγιο ενός κλέφτη, σελ. 260, μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2019]
