Αγαπώ έναν άντρα δεν σημαίνει απλώς αφήνω τον εαυτό μου ν' αναστατωθεί από κάποιες λεπτομέρειες που εγώ τις αποκαλώ νυχτερινές, επειδή σκορπίζουν μέσα μου ένα σκοτάδι μες στο οποίο τρέμω (τα μαλλιά, τα μάτια, ένα χαμόγελο, ο αντίχειρας, ο μηρός, το φουντωτό τρίχωμα κ.ά.), σημαίνει εξαναγκάζω αυτές τις λεπτομέρειες να μετατρέψουν ό,τι μπορούν σε σκιά, να μεγαλώσουν τη σκιά της σκιάς, επομένως να την κάνουν πιο πυκνή, να επεκτείνουν το βασίλειό της και να την κατακλύσουν με σκοτάδι. Δεν είναι μόνο το κορμί με τα στολίδια του που μ' αναστατώνει, μήτε και τα παιχνίδια του έρωτα αυτά καθαυτά, είναι το επακόλουθο καθεμιάς από τις ερωτικές αρετές του. Μα τούτα τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να είναι παρά φτιαγμένα από τις βιωμένες περιπέτειες εκείνου που φέρει το σημάδι τους, που φέρει αυτές τις λεπτομέρειες στις οποίες θαρρώ ότι ανακαλύπτω τα σπέρματα τέτοιων περιπετειών. Έτσι, σε κάθε ζώνη σκιάς, σε κάθε αγόρι, αντλούσα την πιο ανησυχητική εικόνα, προκειμένου να επιτείνω την ταραχή μου και, απ' όλες τις ζώνες σκιάς, έπλαθα ένα νυχτερινό σύμπαν μες στο οποίο βυθιζόταν ο εραστής μου.
[Jean Jenet, Το ημερολόγιο ενός κλέφτη, σελ. 250, μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2019]
