Ανέφερα πιο πάνω ότι το μοναδικό κριτήριο μιας πράξης είναι η κομψότητά της. Δεν αντιφάσκω όταν δηλώνω πως την προδοσία επιλέγω. Η προδοσία μπορεί να είναι μια χειρονομία ωραία, κομψή, πλασμένη με νευρώδη δύναμη και χάρη. Απορρίπτω διά παντός την ιδέα μιας ευγένειας που ευνοεί μια αρμονική μορφή και αγνοεί μια πιο κρυμμένη, σχεδόν αόρατη ομορφιά, μια ομορφιά που θα 'πρεπε ν' αποκαλυφθεί αλλού κι όχι σε πράξεις και αντικείμενα αφορισμένα. Κανείς δεν θα με παρερμηνεύσει αν γράψω: «Η προδοσία είναι όμορφη», κανείς δεν θα 'χει τη δειλία να πιστέψει ––να δείξει πως τάχατες πιστεύει–– ότι μιλώ για κείνες τις περιπτώσεις όπου η προδοσία είναι αναγκαία και ευγενής όταν οδηγεί στην επέλαση του Καλού. Εγώ μιλώ για την ποταπή προδοσία. Εκείνη που καμία πρόφαση ηρωισμού δεν μπορεί να την δικαιολογήσει. Εκείνη την ύπουλη, τη δουλοπρεπή, που προκαλείται από τα λιγότερο ευγενή των αισθημάτων: φθόνο, μίσος (αν και μια ορισμένη ηθική κατατάσσει το μίσος στα ευγενή αισθήματα), απληστία. Αρκεί ο προδότης να έχει συνείδηση της προδοσίας του, να τη θέλει, να είναι ικανός να σπάσει τους δεσμούς αγάπης που τον δένουν με τους ανθρώπους. Απαραίτητο συστατικό της ομορφιάς: ο έρωτας. Και η σκληρότητα που τον συντρίβει.
[Jean Jenet, Το ημερολόγιο ενός κλέφτη, σελ. 306, μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2019]
