Ήξερε τη ζωή μου και δεν με κατηγόρησε ποτέ γι' αυτή. Μια φορά, όμως, προσπάθησε να μου δικαιολογηθεί που ήταν μπάτσος και μου μίλησε περί ηθικής. Εγώ, επειδή εξέταζα την κάθε πράξη μόνο από τη σκοπιά της αισθητικής, δεν μπορούσα να καταλάβω τα λεγόμενά του. Η καλή προαίρεση των ηθικολόγων συντρίβεται πάνω σ' αυτό που αποκαλούν κακοπιστία μου. Παρότι αυτοί μπορούν να αποδείξουν πως μια πράξη είναι απεχθής εξαιτίας του κακού που προκαλεί, μόνο εγώ μπορώ να κρίνω, απ' το τραγούδι που προκαλεί μέσα μου, την ομορφιά και τη χάρη της· μόνο εγώ μπορώ να την απορρίψω ή να την αποδεχτώ. Κανείς δεν θα με φέρει πίσω στον σωστό δρόμο. Το πολύ πολύ, κάποιος ν' αναλάβει την καλλιτεχνική μου επιμόρφωση –– αλλά με κίνδυνο ο επιμορφωτής να μεταπειστεί και να υπερασπιστεί το δίκιο μου, αν η πιο ισχυρή από τις δυο προσωπικότητες αποδείξει την ομορφιά της.
[Jean Jenet, Το ημερολόγιο ενός κλέφτη, σελ. 241-242, μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2019]
