Κάποιες φορές, ένα κύμα τρυφερότητας, που ανεβαίνει απροειδοποίητα απ' την καρδιά μου, κυλάει ανάμεσα στα μπράτσα μου που τον αγκαλιάζουν πιο σφιχτά, κι αυτός, δίχως να κουνήσει το κεφάλι του, αποθέτει τα χείλη του στο σημείο του προσώπου ή του κορμού μου που βρίσκεται πιο κοντά τους. Είναι η αυτόματη απόκριση στην ξαφνική πίεση του μπράτσου μου. Στο κύμα τρυφερότητας αποκρίνεται πάντα αυτό το απλό πεταχτό φιλί, στο οποίο νιώθω, καθώς ανθίζει ακραγγίζοντας το δέρμα μου, την γλυκύτητα ενός απλοϊκού αγοριού. Με τούτο το σημάδι, αναγνωρίζω την υποταγή του κορμιού του στο πνεύμα μου. Με φωνή πνιχτή απ' το βάρος του κεφαλιού του, ψιθυρίζω:
«Όταν είσ' έτσι, συντετριμμένος πάνω μου, νιώθω θαρρείς και σε προστατεύω».
«Κι εγώ το ίδιο» λέει. Και μου δίνει στα γρήγορα ένα από κείνα τα πεταχτά φιλιά-αποκρίσεις.
«Κι εσύ, τι;»
«Κι εγώ νιώθω ότι σε προστατεύω».
«Ναι; Γιατί; Σου φαίνομαι αδύναμος;»
Μ' ένα στεναγμό, απαλά μου λέει:
«Ναι... σε προστατεύω».
σ. 182-183
Κάποιες φορές, φοβάμαι μήπως η υποταγή του στον έρωτά μου πάψει ξαφνικά. Πρέπει να είμαι συνετός και να επωφεληθώ γρήγορα απ' ό,τι εκείνος προσφέρει στην ευτυχία μου. Μόλις πέφτει το βράδυ, όταν ο Λισιέν με κρατά σφιχτά στην αγκαλιά του και γεμίζει με φιλιά το πρόσωπό μου, μια θλίψη τυλίγει το κορμί μου. Θαρρείς και το κορμί μου σκοτεινιάζει. Μια σκιά το καλύπτει μ' ένα κρέπι. Τα μάτια μου κοιτάζουν μέσα μου. Θ' αφήσω τούτο το παιδί να κρέμεται από μένα; Να πέσει απ' το δέντρο μου; Να συνθλιβεί στο χώμα;
«Σ' εμένα ο έρωτας είναι πάντα λυπημένος».
«Αλήθεια είναι· κάθε φορά που σε φιλάω, σε πιάνει λύπη. Το πρόσεξα».
«Σε πειράζει;»
«Όχι, γιατί να με πειράζει; Χαίρομαι εγώ αντί για σένα».
Μέσα μου μουρμουρίζω:
«Σ' αγαπώ... σ' αγαπώ... σ' αγαπώ...».
σ. 184
[Jean Jenet, Το ημερολόγιο ενός κλέφτη, μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2019]
Τα μάτια μου κοιτάζουν μέσα μου.
