Ολημερίς ήμουν θλιμμένος, μα νηφάλιος. Μια αίσθηση ανικανοποίητου διόγκωνε την κάθε μου πράξη, ακόμα και την πιο απλή. Θα 'θελα μια δόξα ορατή, εκθαμβωτική, να ξεπηδήσει από τ' ακροδάχτυλά μου, θα 'θελα η δύναμή μου να με σηκώσει πάνω απ' τη γη, να εκραγεί μέσα μου και να με διαλύσει, να με σκορπίσει σαν μπόρα στους τέσσερις ανέμους. Θα 'πεφτα σαν βροχή πάνω στον κόσμο. Η σκόνη μου, η γύρη μου θ' άγγιζαν τ' αστέρια.
[Jean Jenet, Το ημερολόγιο ενός κλέφτη, σελ. 102, μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2019]
