Το απόσπασμα 35 [Χρῇ γὰρ εὖ μάλα πολλῶν ἵστορας φιλοσόφους ἄνδρας εἶναι / Πρέπει οι άνδρες φιλόσοφοι να είναι ερευνητές πάρα πολλών] κάνει να εμφανιστεί πρώτη φορά η λέξη φιλόσοφος· ο Ηράκλειτος είναι αυτός που σφυρηλατεί αυτήν τη νέα ονομασία τού στοχαστή. Εν αντιθέσει προς τον σοφό (σοφός) και τον σοφιστή, ο φιλόσοφος είναι αυτός που αγαπάει τη σοφία, όχι την προσίδια, κεκτημένη, σοφία του, ούτε τη σοφία των ανθρωπίνων πραγμάτων, αλλά τη σοφία του σοφού (σοφόν), του ίδιου-τού-Σοφού που μας προτρέπει να συγχορδιστούμε με τον Λόγο, εντός της ομολογίας, να αναγνωρίσουμε ότι το Παν είναι Εν. Ο φιλόσοφος δεν κατέχει τη σοφία, δεν ταχυδακτυλουργεί μ' αυτήν, κατευθύνεται με αγάπη και φιλία προς συνάντησή της. Έτσι ο Ηράκλειτος είναι ο πρώτος «φιλόσοφος».
[Κώστας Αξελός, Ο Ηράκλειτος και η Φιλοσοφία, σελ. 97, μτφρ. Δ. Δημητριάδης, εκδ. Εστία, Αθήνα, 2022]
αλλά τη σοφία του σοφού
