Ἀνύτης μελοποιοῦ
Ἀκρίδι τῇ κατ᾽ ἄρουραν ἀηδόνι, καὶ δρυικοίτᾳ
τέττιγι ξυνὸν τύμβον ἔτευξε Μυρώ,
παρθένιον στάξασα κόρα δάκρυ· δισσὰ γὰρ αὐτᾶς
παίγν᾽ ὁ δυσπειθὴς ᾤχετ᾽ ἔχων Ἀίδας.
Ἀνύτης τῆς μελοποιοῦ
Μιὰ ἀκρίδα ἀηδόνα τῶν ἀγρῶν κι ἕνα τζιτζίκι τῶν δρυῶν
ψάλτη μαζὶ ἡ μικρὴ Μυρὼ σ᾽ ἕνα τους μνῆμα τά ᾽θαψε·
κι ἀπάνω ἕνα παρθενικὸν ἔσταξε δάκρυ, ποὺ τὰ δυὸ
παιχνίδια της ὁ ἄσπλαχνος πῆρε –καὶ πᾶνε– ὁ Χάρος.
[Γιάννης Δάλλας, Ἑλληνιστικὸς Μικρόκοσμος – Ἀπάνθισμα ἀπὸ τὴν Παλατινὴ Ἀνθολογία, σελ. 150-151, ἐκδ. Ἠριδανός, Ἀθήνα, 2008]
