καὶ ὅτι τοῦτο οὐκ ἴσασι πάντες οὐδὲ ὁμολογοῦσιν, ἐπιμέμφεται ὧδε πως· οὐ ξυνιᾶσιν ὅκως διαφερόμενον ἑωυτῷ ὁμολογέει· παλίντροπος ἁρμονίη ὅκωσπερ τόξου καὶ λύρης.
Και ότι αυτό δεν το γνωρίζουν όλοι ούτε συμφωνούν, παραπονείται κάπως έτσι· δεν κατανοούν πως διαφέροντας συμφωνεί με τον εαυτό του· αναστρεφόμενη αρμονία όπως του τόξου και της λύρας.¹
Δεν καταλαβαίνουν πώς κάτι που έχει μέσα του αντίθετες τάσεις, συμφωνεί με τον εαυτό του· αρμονία αντίθετων τάσεων όπως του τόξου και της λύρας.²
Δὲν καταλαβαίνουν πὼς ἀμόνοιαστο μὲ τὸν ἑαυτό του μονοιάζει· παλίντονη συναρμογὴ ὅπως τοῦ τόξου καὶ τῆς λύρας.³
1. [Ηράκλειτος Εφέσιος, Κείμενα, σελ. 216-217, μτφρ. Γιώργος Διανέλος Γεωργούδης, εκδ. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Θεσσαλίας, Βόλος, 2003]
2. [Ηράκλειτος, Άπαντα, σελ. 98-99, μτφρ. Τάσος Φάλκος-Αρβανιτάκης, εκδ. Ζήτρος, Θεσσαλονίκη, 1999]
3. [Προσωκρατικοί, Ἡράκλειτος, σελ. 58-59, μτφρ. Εὐάγγελος Ν. Ροῦσσος, ἐκδ. στιγμή, Ἀθήνα, 2011]
