ἄνθρωπος ἐν εὐφρονῃ φάος ἅπτεται ἑαυτῷ [ἀποθανὼν] ἀποσβεσθεὶς ὄψεις, ζῶν δὲ ἅπτεται τεθνεῶντος εὕδων, [ἀποσβεσθεὶς ὄψεις], ἐγρηγορὼς ἅπτεται εὕδοντος.
Ο άνθρωπος μέσα στην νύχτα ανάβει φως για τον εαυτό του όταν έχει σβήσει η όψη (όραση), ζωντανός άπτεται του πεθαμένου (του θανάτου) όταν κοιμάται, ξυπνητός άπτεται του κοιμούμενου (του ύπνου).¹
Ο άνθρωπος τη νύχτα ανάβει μέσα του ένα φως, όταν σβήσει η όρασή του. Στη διάρκεια της ζωής του, όταν κοιμάται, αγγίζει τον θάνατο [αφού η όρασή του έχει σβήσει], ενώ όταν είναι ξύπνιος αγγίζει τον ύπνο.²
Ἄνθρωπος μέσα στὴ νύχτα φῶς ἀνάβει γιὰ τὸν ἑαυτό του, σὰν σβηστεῖ ἡ ὄψη του, ζωντανὸς ἀγγίζει πεθαμένον, κοιμούμενος, ξυπνητὸς ἀγγίζει κοιμισμένον.³
1. [Ηράκλειτος Εφέσιος, Κείμενα, σελ. 120-121, μτφρ. Γιώργος Διανέλος Γεωργούδης, εκδ. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Θεσσαλίας, Βόλος, 2003]
2. [Ηράκλειτος, Άπαντα, σελ. 86-87, μτφρ. Τάσος Φάλκος-Αρβανιτάκης, εκδ. Ζήτρος, Θεσσαλονίκη, 1999]
3. [Προσωκρατικοί, Ἡράκλειτος, σελ. 66-67, μτφρ. Εὐάγγελος Ν. Ροῦσσος, ἐκδ. στιγμή, Ἀθήνα, 2011]
