Ο Αλμπαίν υπήρξε πολύ βολικό μωρό. Η μητέρα του, με τις καλοκαιριές, τον έπαιρνε στην αγκαλιά της μέχρι τον κήπο και τον άφηνε καθισμένο στο χορτάρι. Μπορούσε να μείνει με τις ώρες εκεί, δίχως να βαριέται. Από εκείνη τη μακρά εξάσκηση της ενατένισης, του έμεινε η κλίση προς το θαυμαστό.
[Christian Bobin, Κίσσα, σελ. 13-14, μτφρ. Δέσποινα Σαραφείδου, εκδ. Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα, 2000]
Έπρεπε να είχα υποψιαστεί ένα τόσο βολικό μωρό. Με τις ώρες χωμένο στα χορτάρια. Άμα κοιτάζεις κάτι πάρα πολύ, τότε γίνεσαι αυτό το κάτι. Η καρδιά του είναι θαρρείς από χορτάρι.
σ. 50
