Οἵη περ φύλλων γενεή, τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν. φύλλα τὰ μέν τ᾽ ἄνεμος χαμάδις χέει, ἄλλα δέ θ᾽ ὕλη τηλεθόωσα φύει, ἔαρος δ᾽ ἐπιγίγνεται ὥρη· ὣς ἀνδρῶν γενεὴ ἡ μὲν φύει ἡ δ᾽ ἀπολήγει.
Ὅπως τῶν φύλλων ἡ γενιά, τέτοια καὶ τῶν ἀνθρώπων ἡ φυλή· τὰ φύλλα, ἄλλα τὰ ρίχνει ὁ ἄνεμος στὴ γῆ, ἄλλα φυτρώνουν ὅμως στὸ φουντωμένο δάσος, σὰν φτάσει ἡ ἐποχὴ τῆς ἄνοιξης. Ἔτσι καὶ τῶν ἀνθρώπων ἡ φυλή, ἀνθίζει ἡ μιὰ γενιά, φυλλορροεῖ ἡ ἄλλη καὶ μαραίνεται.
[Ὁμήρου, Ἰλιάς, σελ. 146, μτφρ. Δ. Ν. Μαρωνίτης, ἐκδ. Ἄγρα, Ἀθήνα, 2012]
Τὸν δ᾽ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων· «ἐννοσίγαι᾽, οὐκ ἄν με σαόφρονα μυθήσαιο ἔμμεναι, εἰ δὴ σοί γε βροτῶν ἕνεκα πτολεμίξω δειλῶν, οἳ φύλλοισιν ἐοικότες ἄλλοτε μέν τε ζαφλεγέες τελέθουσιν, ἀρούρης καρπὸν ἔδοντες, ἄλλοτε δὲ φθινύθουσιν ἀκήριοι. ἀλλὰ τάχιστα παυώμεσθα μάχης· οἱ δ᾽ αὐτοὶ δηριαάσθων.»
Πῆρε τὸν λόγο κι ἀποκρίθηκε ὁ Ἀπόλλων μὲ τὸ κύρος του, τοξότης ἑκηβόλος:
«Δὲν θά ᾽λεγες πὼς ἔχασα τὸν νοῦ μου, Κοσμοσείστη, ἂν ὄντως ἄνοιγα μαζί σου πόλεμο γιὰ μίζερους θνητούς; Φύλλα, ποὺ ἄλλοτε φουντώνουν καὶ φλογίζουν, ρουφώντας τὸν χυμὸ τῆς γῆς, κι ἄλλοτε πάλι χάνονται ξεψυχισμένα. Λέω λοιπὸν τὸ γρηγορότερο νὰ τραβηχτοῦμε ἀπὸ τὴ μάχη ἐμεῖς· ἂς τοὺς ἀφήσουμε νὰ τρώγονται μόνοι τους, μεταξύ τους».
σ. 505-506
