Ἦταν Τρίτη, θαρρῶ. Ποτέ μου δὲν τὸν εἶχα ξαναδεῖ τόσο λαμπερό. Τὸ βρῆκα, μοῦ εἶπε. Βρῆκα αὐτὸ ποὺ περίμενα, δηλαδὴ ὄχι αὐτὸ ἀκριβῶς ἀλλὰ μιὰ λέξη γιὰ νὰ τὸ πῶ. Δὲν θὰ τὸ βρεῖτε ποτέ. Ἐγὼ προσπάθησα ὡστόσο. Ὁ Θεός; Ὁ θάνατος; Ὁ ἔρωτας; Καθόλου, ἀπάντησε. Ψάχνετε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ πιὸ Ὑψηλοῦ. Κι αὐτὸ εἶναι, δίχως ἀμφιβολία, ἕνα ἀναπόφευκτο λάθος. Καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος ἔκανα αὐτὸ τὸ λάθος μέχρι καὶ σήμερα τὸ πρωί. Πλὴν ὅμως εἶναι τόσο πιὸ ἁπλό: περιμένω τὴν ἄνοιξη.
[Christian Bobin, Ὁ Σχοινοβάτης, σελ. 22-23, μτφρ. Φοῖβος Ι. Πιομπῖνος - Béatrice Connolly, ἐκδ. Κίχλη, Ἀθήνα, 2023, ]
