––Ἆρ᾽ οὖν ἔστι τὸ ἄτοπον τοῦτο, ἐν ᾧ τότ᾽ ἂν εἴη, ὅτε μεταβάλλει; ––Τὸ ποῖον δή; ––Τὸ ἐξαίφνης. τὸ γὰρ ἐξαίφνης τοιόνδε τι ἔοικε σημαίνειν, ὡς ἐξ᾽ ἐκείνου μεταβάλλον εἰς ἑκάτερον. οὐ γὰρ ἔκ γε τοῦ ἑστάναι ἑστῶτος ἔτι μεταβάλλει, οὐδ᾽ ἐκ τῆς κινήσεως κινουμένης ἔτι μεταβάλλει· ἄλλὰ ἡ ἐξαίφνης αὕτη φύσις ἄτοπός τις ἐγκάθηται μεταξὺ τῆς κινήσεώς τε καὶ στάσεως, ἐν χρόνῳ οὐδενὶ οὖσα, καὶ εἰς ταύτην δὴ καὶ ἐκ ταύτης τό τε κινούμενον μεταβάλλει ἐπὶ τὸ ἑστάναι καὶ τὸ ἑστὸς ἐπὶ τὸ κινεῖσθαι. Κινδυνεύει.
––«Μήπως λοιπὸν εἶναι ἐκεῖνο τὸ παράξενο πού, ὅταν βρίσκεται σὲ αὐτό¹, ὑφίσταται μεταβολή;». ––«Ποιό εἶναι αὐτὸ λοιπόν;». ––«Τὸ ῾ξαφνικά᾽. Διότι τὸ ῾ξαφνικὰ᾽ μοιάζει νὰ σημαίνει κάτι σὰν τὸ ἑξῆς: ὅτι ἀπὸ ἐκεῖνο κάτι μπορεῖ νὰ μεταβληθεῖ σὲ ὁποιοδήποτε ἀπὸ τὰ δύο². Διότι δὲν μεταβάλλεται ἀπὸ τὴ στάση ἐνῶ ἀκόμη στέκεται, οὔτε ἀπὸ τὴν κίνηση ἐνῶ ἀκόμη κινεῖται. Ἀλλὰ ἐκείνη ἡ παράδοξη φύση τοῦ ῾ξαφνικὰ᾽ εἶναι ἐγκατεστημένη ἀνάμεσα στὴν κίνηση καὶ τὴ στάση, δίχως νὰ τοποθετεῖται σὲ κάποιον συγκεκριμένο χρόνο· καὶ σὲ τούτην καὶ ἀπὸ τούτην μεταβάλλεται καὶ αὐτὸ ποὺ κινεῖται στὸ νὰ σταθεῖ, καὶ αὐτὸ ποὺ στέκεται στὸ νὰ κινεῖται. ––«Ἔτσι φαίνεται».
1. στὸ πράγμα ἢ/καὶ στὸ Ἕνα
2. κίνηση ἢ στάση
[Πλάτωνος, Παρμενίδης, σελ. 140-143, μτφρ. Παῦλος Καλλιγᾶς, ἐκδ. στιγμή, Ἀθήνα, 2022]
––Οὐκοῦν καὶ συλλήβδην εἰ εἴπομεν, ἓν εἰ μὴ ἔστιν, οὐδέν ἐστιν, ὀρθῶς ἂν εἴποιμεν; ––Παντάπασι μὲν οὖν.
––«Ὁπότε λοιπόν, θὰ μιλούσαμε σωστὰ ἂν λέγαμε συνοπτικὰ ὅτι, ἂν δὲν ὑπάρχει ἑνότητα, τότε δὲν ὑπάρχει τίποτε;». ––«Ὁπωσδήποτε».
σ. 170-171
