––Οὐδαμῶς ἄρα τὸ ἓν οὐσίας μετέχει. ––Οὐκ ἔοικεν. ––Οὐδαμῶς ἄρα ἔστι τὸ ἕν. ––Οὐ φαίνεται. ––Οὐδ᾽ ἄρα οὕτως ἔστιν ὥστε ἓν εἶναι· εἴη γὰρ ἂν ἤδη ὂν καὶ οὐσίας μετέχον· ἀλλ᾽ ὡς ἔοικεν, τὸ ἓν οὔτε ἕν ἐστιν οὔτε ἔστιν, εἰ δεῖ τῷ τοιῷδε λόγῳ πιστεύειν. ––Κινδυνεύει. ––Ὃ δὲ μὴ ἔστι, τούτῳ τῷ μὴ ὄντι εἴη ἄν τι αὐτῷ ἢ αὐτοῦ; ––Καὶ πῶς; ––Οὐδ᾽ ἄρα ὄνομα ἔστιν αὐτῷ οὐδὲ λόγος οὐδέ τις ἐπιστήμη οὐδὲ αἴσθησις οὐδὲ δόξα. ––Οὐ φαίνεται. ––Οὐδ᾽ ὀνομάζεται ἄρα οὐδὲ λέγεται οὐδὲ δοξάζεται οὐδὲ γιγνώσκεται, οὐδέ τι τῶν ὄντων αὐτοῦ αἰσθάνεται. ––Οὐκ ἔοικεν. ––Ἦ δυνατὸν οὖν περὶ τὸ ἓν ταῦτα οὕτως ἔχειν;
––«Ἄρα τὸ Ἕνα δὲν μετέχει μὲ κανέναν τρόπο στὴν οὐσία». ––«Φαίνεται πὼς ὄχι». ––«Ἄρα τὸ Ἕνα μὲ κανέναν τρόπο δὲν εἶναι». ––«Δὲν φαίνεται». ––«Ἐπομένως, δὲν εἶναι ἔτσι ὥστε νὰ εἶναι ἕνα· ἀφοῦ τότε θὰ μετεῖχε στὸ ὂν καὶ στὴν οὐσία. Ἀλλά, ὅπως φαίνεται, τὸ Ἕνα οὔτε ἕνα εἶναι οὔτε εἶναι, ἂν θὰ πρέπει νὰ ἐμπιστευτοῦμε τὸ ἐπιχείρημα ὣς ἐδῶ». ––«Ἔτσι μοιάζει». ––«Καὶ σὲ αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι, θὰ ὑπάρχει κάτι ποὺ νὰ ἀποδίδεται ἢ ποὺ νὰ ἀνήκει σὲ αὐτό;». ––«Πῶς θὰ μποροῦσε;». ––«Ἄρα δὲν ὑφίσταται οὔτε ὄνομα οὔτε ὁρισμός του οὔτε ἐπιστήμη, οὔτε αἴσθηση, οὔτε πεποίθηση ποὺ νὰ τὸ ἀφορᾶ». ––«Φαίνεται πὼς ὄχι». ––«Οὔτε ὀνομάζεται, ἑπομένως, οὔτε λέγεται, οὔτε πιστεύεται, οὔτε γνωρίζεται, οὔτε τὸ αἰσθάνεται κάποιο ἀπὸ τὰ ὄντα». ––«Μοιάζει πὼς ὄχι». ––«Εἶναι δυνατόν, λοιπόν, νὰ ἔχουν ἔτσι τὰ πράγματα ὅσον ἀφορᾶ τὸ Ἕνα;».
[Πλάτωνος, Παρμενίδης, σελ. 96-97, μτφρ. Παῦλος Καλλιγᾶς, ἐκδ. στιγμή, Ἀθήνα, 2022]
