ΠΛΑΤΩΝ: Τοσόνδε γε μὴν περὶ πάντων ἔχω φράζειν τῶν γεγραφότων καὶ γραψόντων, ὅσοι φασὶν εἰδέναι περὶ ὧν ἐγὼ σπουδάζω, εἴτ᾽ ἐμοῦ ἀκηκοότες εἴτ᾽ ἄλλων εἴθ᾽ ὡς εὑρόντες αὐτοί· τούτους οὐκ ἔστιν κατά γε τὴν ἐμὴν δόξαν περὶ τοῦ πράγματος ἐπαΐειν οὐδέν. οὔκουν ἐμὸν γε περὶ αὐτῶν ἔστιν σύγγραμμα οὐδὲ μήποτε γένηται· ῥητὸν γὰρ οὐδαμῶς ἐστιν ὡς ἄλλα μαθήματα, ἀλλ᾽ ἐκ πολλῆς συνουσίας γιγνομένης περὶ τὸ πρᾶγμα αὐτὸ καὶ τοῦ συζῆν, ἐξαίφνης, οἷον ἀπὸ πυρὸς πηδήσαντος ἐξαφθὲν φῶς, ἐν τῇ ψυχῇ γενόμενον αὐτὸ ἑαυτὸ ἤδη τρέφει.
ΠΛΑΤΩΝ: Ἕνα ὅμως μπορῶ νὰ πῶ γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἔγραψαν ἢ ποὺ θὰ γράψουν βεβαιώνοντας πὼς εἶναι γνῶστες τῶν πραγμάτων ποὺ ἀποτελοῦν γιὰ μένα τὸ ἀντικείμενο τῆς σοβαρώτερής μου μελέτης, εἴτε λὲν πὼς τὰ ξέρουν ἀπὸ μένα, εἴτε ἀπὸ ἄλλους, εἴτε πὼς τάχα μόνοι τους τὰ ἀνακάλυψαν: οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ, κατὰ τὴ δική μου τουλάχιστον ἀντίληψη, εἶναι ἀδύνατο νὰ ξέρουν γι᾽ αὐτὰ τὸ παραμικρό. Δικό μου πάντως ἔργο, ποὺ νὰ μιλεῖ συστηματικὰ γι᾽ αὐτὰ τὰ πράγματα, δὲν ὑπάρχει καὶ οὔτε ἀσφαλῶς θὰ ὑπάρξει ποτέ· γιατὶ ἡ γνώση τους δὲν μπορεῖ νὰ διατυπωθεῖ μὲ τὸ λόγο, ὅπως ἄλλες γνώσεις, ἀλλά, μέσα ἀπὸ μακρόχρονη κοινὴ ἀναζήτηση τῆς οὐσίας τοῦ πράγματος καὶ τὴν ἀδιάκοπη ἀπασχόληση μὲ τὸ πρόβλημα, ξαφνικὰ, σὰν τὸ φῶς ποὺ ἀνάβει ἀπὸ μιὰ σπίθα, γεννιέται στὴν ψυχή, καὶ ὕστερα τρέφεται μόνη της.
σ. 82-85
ΠΛΑΤΩΝ: Μόγις δὲ τριβόμενα πρὸς ἄλληλα αὐτῶν ἕκαστα, ὀνόματα καὶ λόγοι ὄψεις τε καὶ αἰσθήσεις, ἐν εὐμενέσιν ἐλέγχοις ἐλεγχόμενα καὶ ἄνευ φθόνων ἐρωτήσεσιν καὶ ἀποκρίσεσιν χρωμένων, ἐξέλαμψε φρόνησις περὶ ἕκαστον καὶ νοῦς, συντείνοντι ὅτι μάλιστ᾽ εἰς δύναμιν ἀνθρωπίνην.
ΠΛΑΤΩΝ: Καὶ μόνον ὅταν ἐντατικὰ ἐπιδοθεῖ κανεὶς στὴν ἐξέταση καὶ τὴ σύγκριση ὅλων αὐτῶν τῶν γνωστικῶν μορφῶν ἀναμεταξύ τους, ὀνομάτων, ὁρισμῶν, ὀπτικῶν καὶ γενικὰ αἰσθητικῶν παραστάσεων, καὶ ὅταν ὁ ἔλεγχος τῆς ἀλήθειας τους γίνεται μὲ διάθεση εὐμενῆ καὶ χωρὶς προσωπικὴ ἐμπάθεια ποὺ χρησιμοποιεῖ ὡς ὄργανό της ἐρωτήσεις καὶ ἀπαντήσεις, μόνο τότε εἶναι κάποτε δυνατὸν νὰ γεννηθεῖ σὰ μιὰ λάμψη ἡ ἀληθινὴ γνώση τοῦ κάθε πράγματος καὶ ἡ νόηση τῆς οὐσίας του γιὰ κεῖνον ποὺ ἐντείνει τὶς δυνάμεις του στὸν ἀνθρωπίνως μεγαλύτερο βαθμό.
σ. 94-95
[Πλάτωνος, Ἐπιστολή Ζ', μτφρ. Ἡρὼ Ε. Κορμπέτη, ἐκδ. στιγμή, Ἀθήνα, 1997]
