ΣΩ. Καὶ μὴν πολλά γέ μοι προφαίνεται τοιαῦτα πρὸ τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ ἀπιστῶ αὐτοῖς, ὅτι σοὶ μὲν οὐ φαντάζεται, ἀνδρὶ πλεῖστον ἀργύριον εἰργασμένῳ τῶν νῦν ἐπὶ σοφίᾳ, ἐμοὶ δέ, ὃς οὐδὲν πώποτε ἠργασάμην. καὶ ἐνθυμοῦμαι, ὦ ἑταῖρε, μὴ παίζῃς πρός με καὶ ἑκὼν ἐξαπατᾷς· οὕτως μοι σφόδρα καὶ πολλὰ φαίνεται.
ΣΩ. Καὶ ὅμως πολλὰ τέτοια πράγματα ξεπροβάλλουν στὴν ψυχή μου, μὰ δὲν τὰ πιστεύω, γιατὶ σὺ δὲν τὰ βάζεις στὸ νοῦ σου, ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μὲ τὴ σοφία του ἔβγαλε τὰ περισσότερα χρήματα ἀπὸ τοὺς τωρινούς, καὶ εἶναι σὲ μένα ποὺ ξεπροβάλλουν, ἕναν ἄνθρωπο ποὺ δὲν ἔβγαλα ποτὲ οὔτε τὸ παραμικρό. Ἀναρωτιέμαι μόνο, ἀγαπητέ μου, μήπως παίζεις μαζί μου καὶ μὲ ξεγελᾶς θεληματικά· τόσο δυνατὰ καὶ τόσο πολλὰ εἶναι αὐτὰ ποὺ ξεπροβάλλουν μέσα μου!
[Πλάτωνος, Ἱππίας μείζων, σελ. 31-32, μτφρ. Χρήστου Καρούζου & Ι. Θ. Κακριδή, ἐκδ. Ι.Ν.Σ., Θεσσαλονίκη, 1973]
