Τῷ ὄντι ἄρα, ἔφη, ὦ Σιμμία, οἱ ὀρθῶς φιλοσοφοῦντες ἀποθνῄσκειν μελετῶσι, καὶ τὸ τεθνάναι ἥκιστα αὐτοῖς ἀνθρώπων φοβερόν.
Πραγματικά λοιπόν, συνέχισε, Σιμμία, όσοι ορθά φιλοσοφούν μελετούν τον θάνατό τους και ο θάνατος δεν τους φοβίζει όσο τους άλλους ανθρώπους.
σ. 86, 87
Ἐὰν μὲν καθαρὰ ἀπαλλάττηται, μηδὲν τοῦ σώματος συνεφέλκουσα, ἅτε οὐδὲν κοινωνοῦσα αὐτῷ ἐν τῷ βίῳ ἑκοῦσα εἶναι, ἀλλὰ φεύγουσα αὐτὸ καὶ συνηθροισμένη αὐτὴ εἰς ἑαυτήν, ἅτε μελετῶσα ἀεὶ τοῦτο τὸ δὲ οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν ἢ ὀρθῶς φιλοσοφοῦσα καὶ τῷ ὄντι τεθνάναι μελετῶσα ῥᾳδίως· ἢ οὐ τοῦτ ̓ ἂν εἴη μελέτη θανάτου;
Εάν η ψυχή αποχωρεί καθαρή και δεν συμπαρασύρει μαζί της τίποτα από το σώμα, διότι κατά τον βίο της δεν είχε καμία εκούσια επικοινωνία με αυτό, αντίθετα το απέφευγε συγκεντρωμένη καθεαυτήν, τότε αυτό συνεχώς μελετούσε: Να φιλοσοφεί ορθά και να ασκείται να πεθάνει χωρίς να οδύρεται. Άραγε αυτό δεν είναι το να μελετάς τον θάνατο;
σ. 118, 119
[Πλάτων, Φαίδων, μτφρ. Ιωάννης Πετράκης, εκδ. βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα, 2014]
Εὖ γὰρ ἴσθι, ἦ δ᾽ ὅς, ὦ ἄριστε Κρίτων, τὸ μὴ καλῶς λέγειν οὐ μόνον εἰς αὐτὸ τοῦτο πλημμελές, ἀλλὰ καὶ κακὸν τι ἐμποιεῖ ταῖς ψυχαῖς.
Ξέρε το καλά, είπε εκείνος, λαμπρέ μου Κρίτωνα, το γλωσσικό λάθος δεν είναι μόνο λάθος καθεαυτό αλλά κάνει κακό και στη ψυχή.
σ. 194, 195
