Ἀλλ᾽, ὦ Σώκρατες, πειθόμενος ἡμῖν τοῖς σοῖς τροφεῦσι μήτε παῖδας περὶ πλείονος ποιοῦ μήτε τὸ ζῆν μήτε ἄλλο μηδὲν πρὸ τοῦ δικαίου, ἵνα εἰς Ἅιδου ἐλθὼν ἔχῃς ταῦτα πάντα ἀπολογήσασθαι τοῖς ἐκεῖ ἄρχουσιν· οὔτε γὰρ ἐνθάδε σοι φαίνεται ταῦτα πράττοντι ἄμεινον εἶναι οὐδὲ δικαιότερον οὐδὲ ὁσιώτερον, οὐδὲ ἄλλῳ τῶν σῶν οὐδενί, οὔτε ἐκεῖσε ἀφικομένῳ ἄμεινον ἔσται. ἀλλὰ νῦν μὲν ἠδικημένος ἄπει, ἐὰν ἀπίῃς, οὐχ ὑφ᾽ ἡμῶν τῶν νόμων ἀλλὰ ὑπ᾽ ἀνθρώπων·
Σωκράτη, υπάκουσε σε μας που σε αναθρέψαμε και μη βάζεις ούτε τα παιδιά σου ούτε τη ζωή σου ούτε τίποτε άλλο πάνω από το δίκαιο, για να μπορείς, όταν θα πας στον Άδη, να τα χρησιμοποιήσεις όλα αυτά στην απολογία σου μπροστά σε αυτούς που έχουν την εξουσία εκεί. Γιατί φαίνεται ότι, αν τα πράξεις αυτά, και σε αυτή τη ζωή δε θα είναι καλύτερο ή δικαιότερο ή οσιότερο ούτε για σένα ούτε για κανέναν από τους δικούς σου, ούτε θα είναι καλύτερα για σένα όταν φτάσεις στον άλλο κόσμο. Αλλά τώρα θα φύγεις, αν φύγεις, έχοντας αδικηθεί όχι από μας τους νόμους, αλλά από τους ανθρώπους.
[Πλάτων, Κρίτων, σελ. 284-287, μτφρ. Θανάσης Σαμαράς, εκδ. Ζήτρος, Αθήνα, 2020]
