ΣΙΜΩΝΙΔΗ, ΕΓΚΩΜΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΑ
Δύσκολο, ναι, ενάρετος ο άνθρωπος να γίνει
αληθινά· στα χέρια και στα πόδια και στο νου
τετράγωνος –– ψεγάδι απάνω του κανένα.
..................................................................
Μπορεί να ήτανε σοφός ο Πιττακός,
όμως τα λόγια του σύμφωνο δε με βρίσκουν:
να 'ναι κανείς καλός δύσκολο πράμα, είπε.
Βραβείο τέτοιο μόνο θεός μπορεί να το κρατεί·
αδύνατο όμως άνθρωπος να μην είναι κακός,
αν συντυχιά αφεύγατη τον ρίξει κάτω.
Στην ευτυχία όλοι μας γινόμαστε καλοί,
κακοί στη δυστυχία·
ποιον αγαπάνε οι θεοί, αυτός ο πιο καλός
και για καιρό περίσσιο.
Ύστερα πώς εγώ να φτάσω να ποθήσω
ό,τι να γίνει δεν μπορεί,
να ρίξω –– χαμένο ρίξιμο –– το ζάρι της ζωής μου
σε μιαν ελπίδα - χίμαιρα:
άνθρωπον αψεγάδιαστο να βρω, μες σ' όλους μας
που της απέραντης της γης τρώμε το στάρι;
καρτέρα –– πρώτα να τον βρω, κι ύστερα σας τον φέρνω.
Καθένας που πράξη αισχρή δεν κάνει
θέλοντας, έχει τον έπαινό μου
κι είναι μες στην καρδιά μου·
με την ανάγκη ούτε οι θεοί τα βάζουν.
...................................................................
Αν δω πως ένας άνθρωπος κακός δεν είναι
ούτε και βλάστημος όσο δεν παίρνει,
μα ξέρει της πατρίδας το καλό, τους νόμους,
κι αρρωστημένο τίποτε σ' αυτόν, μου φτάνει·
λόγο κακό γι' αυτόν δε λέω
(οι κατηγόριες διόλου δε μ' αρέσουν)·
όσο για τους ανέμυαλους, σαν άμμος η σπορά τους.
Ωραίο 'ναι το καθετί στ' αλήθεια
που δεν του λέρωσε την όψη η ασκήμια.
[Πλάτων, Πρωταγόρας, σελ. 345-347, μτφρ. Ηλίας Σ. Σπυρόπουλος, εκδ. Ζήτρος, Αθήνα, 2009]
