πλάσιον δή μ᾽ [εὐχομέναι φανείη,
πότνι᾽ Ἦρα, σὰ χ[αρίεσσα μόρφα,
τὰν ἀράταν Ἀτ[ρεΐδαι κλῆ-
τοι βασίληες·
ἐκτελέσσαντες μ[άλα πόλλ᾽ ἄεθλα,
πρῶτα μὲν πὲρ Ἴ[λιον, ἔν τε πόντωι,
τυίδ᾽ ἀπορμάθεν[τες ὄδον περαίνην
οὐκ ἐδύναντο,
πρὶν σὲ καὶ Δί᾽ ἀντ[ίαον καλέσσαι
καὶ Θυώνας ἰμε[ρόεντα παῖδα·
νῦν δὲ κ[ἄμοι πραϋμένης ἄρηξον
κὰτ τὸ πάλ[αιον.
εἴθε τώρα κοντά μου ἡ χαρίεσσα ὄψη σου, ἐνῶ
Ἥρα κυρά μου, προσεύχομαι,
νὰ φανεῖ ποθητή, ὅπως ὅταν
ξακουστοὶ βασιλιάδες Ἀτρεῖδες τὴν κάλεσαν·
σὰν ἐκεῖνοι τελειῶσαν τὰ λαμπρὰ καὶ μεγάλα τους ἄθλα,
στὸ Ἴλιον πρῶτα καὶ στὴ θάλασσα ὕστερα,
ὅταν φτάσαν ἐδῶ,
δὲν θὰ βρίσκαν κινώντας στὸ ταξίδι τους τέλος,
προτοῦ βοηθοὺς νὰ καλέσουν ἐσένα,
τὸν ἱκέσιο Δία κι ἀκόμα, τὸν ἐράσμιο γιὸ τῆς Θυώνης·
τώρα πρόθυμη γίνε σὲ μένα ἀρωγός,
ὅπως ἤσουνα πάντα.
[Σαπφώ, Τὰ Ποιήματα, σελ. 32-33, μτφρ. Τασούλα Καραγεωργίου, ἐκδ. Κέδρος, Ἀθήνα, 2022]
