Κατὰ θεὸν γάρ τινα ἔτυχον καθήμενος ἐνταῦθα, οὗπερ σύ με εἶδες, ἐν τῷ ἀποδυτηρίῳ μόνος, καὶ ἤδη ἐν νῷ εἶχον ἀναστῆναι· ἀνισταμένου δέ μου ἐγένετο τὸ εἰωθὸς σημεῖον τὸ δαιμόνιον.
Σὰν ἀπὸ θέλημα κάποιου θεοῦ ἔτυχε νὰ κάθομαι στὰ ἀποδυτήρια μόνος μου, στὴ θέση ποὺ μὲ εἶδες ἐσύ, καὶ σκεφτόμουν νὰ σηκωθῶ νὰ φύγω. Μόλις ὅμως ἔκανα νὰ σηκωθῶ μοῦ παρουσιάστηκε τὸ συνηθισμένο σημάδι τὸ θεϊκό.
[Πλάτωνος, Εὐθύδημος, σελ. 30-31, μτφρ. Ν.Μ. Σκουτερόπουλος, Ἰδιωτικὴ ἔκδοση, Ἀθήνα, 1987]
