Η παραδεισιακή κατάσταση του ανθρώπου γνώριζε μόνο μία γλώσσα, αποφαίνεται ο Walter Benjamin. Η ποίηση είναι η απελπισμένη, και γι' αυτό αποτυχημένη, προσπάθεια να ξαναγυρίσουν οι λέξεις μέσα σ' αυτή τη μία γλώσσα. Είναι γι' αυτόν το λόγο που δεν την αφορά η πεπερασμένη γλώσσα, κι ούτε έχει συντακτικό ούτε γραμματική, και το σύνολο δεν ισούται με το άθροισμα των μερών του. Διότι η παραδεισιακή γλώσσα γνωρίζει μόνο μία λέξη –– τη λέξη με την οποία ο Θεός εδημιούργησε: «τότε είπε», όχι ως δύο λέξεις, αλλ' ως μία, ως πρωταρχική λέξη, κατά την ομολογία του Martin Buber.
[Στέφανος Ροζάνης, Λόγος αποσπασματικός περί του θείου έρωτος, σελ. 89, εκδ. Ψυχογιός, Αθήνα, 2005]
