Κι ἂν δὲν εἶναι πάντα ἀνθρωπίνως δυνατὸν νὰ ἐκφράσω τὸ ἀνέκφραστο, τὸ ἀνείπωτο ποὺ μᾶς διακατέχει, τοὐλάχιστον αἰσθάνομαι τὸ ρῖγος, τὴν τερπνὴ φρικίαση ὅτι πλησίασα στὶς παρυφές του. Τὸ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἂς ξεφαντώσει πίσω ἀπὸ τὶς λέξεις.
[Ζυράννα Ζατέλη, Ἡδονὴ στὸν κρόταφο, σελ. 76, ἐκδ. Καστανιώτη, Ἀθήνα, 2011]
