Μητέρα μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα,
κι' αν στο κρυφό μυστήριο ζουν πάντα τα παιδιά σου,
–λογισμός κ' έργο κι' όνειρo!– τί χάρη έχουν τα μάτια,
τα μάτια τούτα, να σ' ιδούν μέσ' στο πανέρμο δάσος,
που ξάφνου σου τριγύρισε τ' αθάνατα ποδάρια
–κοίτα!– με φύλλα της Λαμπρής, με φύλλα του Βαγιώνε!
Το θεϊκό σου πάτημα δεν άκουσα, δεν είδα,
ατάραχη σαν ουρανός μ' όλα τα κάλλη πὄχει,
που μέρη τόσα φαίνονται και μέρ' είναι κρυμμένα.
Αλλά θεά, δεν ημπορώ ν' ακούσω τη φωνή σου
κ' ευθύς εγώ του ελληνικού κόσμου να τη χαρίσω;
Δόξα 'χ' η μαύρη πέτρα του και το ξερό χορτάρι!
[Διονύσιος Σολωμός, Ποιήματα και Πεζά / Οι Ελεύθεροι Πολιορκισμένοι – Σχεδίασμα Β' (Γ'), σελ. 226, φιλολογική επιμέλεια: Γιώργος Βελουδής, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2008]
