Το λέω απλώς γιατί αμφισβητώ τον όρο λογοτεχνία. Εγώ θεωρώ ότι υπάρχει η τέχνη της γλώσσας, που είναι κάτι διαφορετικό. Ό,τι κάνουμε στην ποίηση ή στο αφήγημα γίνεται τέχνη της γλώσσας. Νομίζω ότι ο λόγος είναι κάτι πάρα πολύ φοβερό και ογκώδες για να διαθέτει την πολυτέλεια να έχει τέχνη. Και όταν λέω «τέχνη της γλώσσας» αυτό ακριβώς εννοώ: ότι η γλώσσα δίνει τέχνη, δηλαδή κάνει καλλιτέχνημα σ' ένα άγριο πράγμα που είναι ο Λόγος. Από πολύ νωρίς κατάλαβα ότι όλα αυτά απαιτούν μια γνώση, όχι γνώση επιστημονική, εγκατεστημένη γνώση, κοινωνιολογική ή ακόμη και φιλοσοφική, αλλά μια άλλου είδους γνώση. Το να γράφεις βασίζεται σε μια γνωστική λειτουργία και μια γνωσιολογική λειτουργία, που δεν εντάσσεται όμως στην κωδικοποιημένη γνώση των επιστημών.
Γιώργος Χειμωνάς
[Σωτήρης Ζήκος, Καστοριάδης - Αξελός - Χειμωνάς, σελ. 78, εκδ. Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη, 2020]
Μην ξεχνάμε ότι όλη η ιστορία της ομιλίας, του λόγου, της έκφρασης είναι υπόθεση μορφογένεσης.
σ. 88
