Δευτέρα 3 Μαρτίου 1997 (Ἀθήνα)
Κοίταζα δυὸ φάλαινες ποὺ πάλευαν μὲ πολὺ ἄγρια κύματα. Δὲν ξεχώριζα ἂν πάσχιζαν νὰ μποῦν πιὸ μέσα στὴν θάλασσα καὶ τὰ κύματα τὶς ἔσπρωχναν πίσω ἢ ἂν εἶχαν βάλει στόχο τὴν στεριά. Παρακαλοῦσα νὰ μὴ συμβεῖ τὸ δεύτερο, ἀγωνιοῦσα, δὲν θὰ ἄντεχα νὰ παρακολουθήσω τὸ μεγάλο ξεψύχισμα... Κάποια στιγμὴ κόπασε ἡ ταραχὴ τῶν κυμάτων καὶ οἱ φάλαινες σπάθισαν μὲ μοναδικὴ χάρι τὰ νερὰ καὶ γλίστρησαν μέσα στὸ πέλαγος, κι ἔμεινε μόνο μιὰ μακριὰ γραμμὴ ἀπὸ πίσω.
[Ζυράννα Ζατέλη, Τετράδια ὀνείρων, σελ. 33, ἐκδ. Καστανιώτη, Ἀθήνα, 2017]
