Υπάρχει μια ανθρωπινότητα επάνω τους που εκπλήσσει επειδή, κατ' ουσίαν, δεν έχουν τίποτα το ανθρώπινο. Όμως και εκείνα τα στοιχεία τους που δημιουργούν την εντύπωση της ζωικότητας, είναι τόσο διαφορετικής υφής, απομακρύνονται τόσο πολύ από αυτό που μοιάζει να είναι η καταγωγική εικόνα του ζωώδους, που τα άτομα εν τέλει αυτής της τάξης, ενώ δανείζονται και από τον άνθρωπο και από το ζώο, δεν συγκροτούν ένα ενδιάμεσο είδος που θα μπορούσε να χαρακτηρίζεται είτε από ζωομορφική ανθρωπινότητα είτε από ανθρωπόμορφη ζωικότητα, αλλά ένα είδος αυτονομημένο και αυτοτελές, το αρχετυπικό παράδειγμα μιας άλλης πραγματικότητας.
Αυτή η άλλη πραγματικότητα δεν βρίσκεται μακριά. Οι προσπάθειες εντοπισμού της σε μακρινές αποστάσεις θα παραμένουν άκαρπες επειδή ό,τι υπάρχει μέσα σε απόσταση, μεγάλη ή μικρή, δεν συνιστά άλλη πραγματικότητα αλλά μέρος και αναπόσπαστο τμήμα αυτής εδώ. Όσο μακριά και αν φτάσει κανείς θα συναντά τα ίδια θεμελιώδη στοιχεία, τις ίδιες συμπεριφορές, μόνο σε διαφορετικές αναλογίες και συνδυασμούς. Ακόμη και στα πιο απομακρυσμένα σημεία, αυτά που είναι αδύνατον να προσεγγισθούν, είτε φυσικά είτε νοητικά, επαναλαμβάνονται δομές της ίδιας πραγματικότητας, με τον ίδιο τρόπο που επαναλαμβάνονται ατέρμονα οι αντανακλάσεις ανάμεσα σε δύο κάτοπτρα που το ένα κατοπτρίζει το άλλο.
[Γιάννης Μαυριτσάκης, ΣΑΚΡΑΜΕΝΤΟ, σελ. 152-153, εκδ. Οδός Πανός, Αθήνα, 2020]
Έφυγαν με τον τρόπο που ήρθαν, όπως ανοίγει ένα βιβλίο με την πρώτη του σελίδα και κλείνει με την τελευταία, καθρεφτίζοντάς μου για μια στιγμή το μέγεθος της κλίμακας μέσα στην οποία βρίσκομαι αγκιστρωμένος. Ούτε μήνιν ούτε αγάπη έδειξαν. Η σύντομη, όμως, συνάντησή μου μαζί τους ήταν αρκετή για να μου αποκαλύψει κάτι που ενδόμυχα γνώριζα· ότι η ομορφιά είναι το κλειδί που ανοίγει τους κόσμους. Όχι η επιρρεπής και ευάλωτη, ούτε η παγιδευμένη στον εαυτό της, αλλά η θηριώδης και εξωστρεφής, αυτή που προβάλλει αδιάντροπα τη συμμετρία της, που δεν σταματάει να επινοεί τις παραλλαγές της, η απαθής και ασυγκίνητη, η ανυποχώρητη, που επωάζει, όπως το πέτρωμα, με υπομονή τη σκληρότητά της. Εκεί, σ' αυτήν τη μήτρα συλλαμβάνεται και πολλαπλασιάζεται ο χρόνος, από εκεί εκπηγάζει· όποιος κατέχει αυτήν την μήτρα –– γι' αυτόν ο χρόνος δεν εξαντλείται ποτέ.
σ. 156-157
