Σας βλέπω, ένας άνθρωπος που, ευτυχισμένος, ονειρεύεται πως ζει ανάμεσα σε πρόσωπα ημιτελή μα ζωντανά, που του λαλούνε και του λέγουν, σε σώματα ανάγλυφα που σκιρτούν σαν για να αποσπαστούν από την αγκαλιά της πέτρας, γνέφοντάς σας να πάτε πιο κοντά τους, να τα αγγίξετε, να τα αποσπάσετε από το μαρτύριο του μισοτελειωμένου αγάλματος, εσείς, της τελειότητας ο μύστης.
[Ρέα Γαλανάκη, Δυο γυναίκες, δυο θεές – «Αθηνά βοσκοπούλα» ένα γλυπτό του Χαλεπά, σελ. 45-46, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 2017]
Στο φρενοκομείο είχατε μάθει να λυπάστε.
σ. 53
