Στο συναρπαστικά «άτεχνο», συγκινητικό γλυπτό που φτιάχνει στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας, στην προτομή ενός άγνωστου ανδρός (περίπου το 1902), η ανθρώπινη μορφή μέσα στην τραυματική της παραμόρφωση διαφυλάσσει μια πολύτιμη αξιοπρέπεια. Εσωστρεφής ο άνδρας, σαν ένα κλειστό σύστημα χωρίς διέξοδο, θα μπορούσε να είναι και ο ίδιος ο γλύπτης. Η εσωτερικευμένη τραγικότητα των ελάχιστων περιγραφικών στοιχείων, η κακοφορμισμένη φυσιογνωμία, η σιωπηλή δυσθυμία κάνουν αυτό το έργο μαρτυρία μεγάλης πνευματικής εγρήγορσης. Ο Χαλεπάς σιωπά αλλά γνωρίζει.
[Γιάννη Ψυχοπαίδη, Η προσωπική αλήθεια του Χαλεπά, περιοδικό: Το Δέντρο – Αφιέρωμα στον Γιαννούλη Χαλεπά, σελ. 141, τεύχος Νο 220-221, Αθήνα, Άνοιξη 2018]
