Για τον Χαλεπά είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς. Γιατί είναι πολλοί αυτοί που είπαν πολλά σπουδαία πράγματα. Υπάρχει και μια άλλη δυσκολία. Ότι ο Χαλεπάς είναι όντως σπουδαίος καλλιτέχνης. Ο κόσμος έχει την εντύπωση ότι τον κατάλαβε. Διότι όλη η κατανόησις είναι μέσα στα έργα του. Επί πλέον έχει μια πολύ ρομαντική ιστορία, που θα μπορούσε να συναγωνισθή, είτε σε μυθιστόρημα, είτε σε ταινία, τη ζωή του Βαν Γκογκ. Εν τούτοις όλα αυτά θα τα καταλάβη κανείς καλύτερα, όλο το δράμα του θα το καταλάβη στις γραμμές του, στους όγκους του έργου του και γενικά στην ολοκλήρωσί του μέσα στην γλυπτική. Γι' αυτό ο Χαλεπάς, με όλη την ρομαντική ιστορία, δεν δίνει αφορμή για ανέκδοτα. Γενικά, κανείς καλλιτέχνης δεν δίνει αφορμή για ανέκδοτα και για διασκεδαστικές ομιλίες, γιατί η τέχνη είναι ένα μυστηριώδες πράγμα. Και αυτό το μυστηριώδες πράγμα πρέπει να βλέπεται σαν την μεγαλύτερη παρηγοριά, σαν ένα μεγάλο αντίβαρο μέσα στη ζωή, δοσμένο από την ίδια μυστηριώδη δύναμι του ανθρώπου.
[Γιάννη Τσαρούχη, Για τον Γιαννούλη Χαλεπά, περιοδικό: Το Δέντρο – Αφιέρωμα στον Γιαννούλη Χαλεπά, σελ. 127, τεύχος Νο 220-221, Αθήνα, Άνοιξη 2018]
Αν εξαιρέσουμε τον μέγιστο Σολωμό, που με τα λίγα ποιήματά του είπε αυτό και άλλα πολλά, νομίζω πως δεν θα ήταν λάθος, αν λέγαμε ότι το μεγαλύτερο ανάστημα το έχει ο Χαλεπάς.
Αν εξαιρέσουμε τον μέγιστο Σολωμό, που με τα λίγα ποιήματά του είπε αυτό και άλλα πολλά, νομίζω πως δεν θα ήταν λάθος, αν λέγαμε ότι το μεγαλύτερο ανάστημα το έχει ο Χαλεπάς.
σ. 129
