«Ἔκανα», μᾶς λέει, «ὅλο Σατύρους. Τότε ἔκανα καὶ τὸ κεφάλι τοῦ Σατύρου ποὺ χάρισα στὸν ἀνιψιό μου. Κόντεψα ὅμως νὰ τὸν χαλάσω κι αὐτόν. Τί δὲν τοῦ πέταξα γιὰ νὰ τὸν σπάσω. Βλέπετε; –– καὶ μοῦ ᾽δειξε τὸ πρόσωπο τοῦ Σατύρου. Ἐδῶ εἶναι πηλός, ποὺ τοῦ πέταγα στὰ μοῦτρα κι ἐδῶ μολυβιὲς καὶ ξυσίματα μὲ τὰ νύχια. Ἤθελα νὰ σταματήσω τὸ σαρκαστικό του γέλιο, ποὺ μὲ πείραζε. Πάνω στὴν τρέλα μου θαρροῦσα πὼς μὲ κορόιδευε. Κι ὅμως τὸν ἀγαπῶ, στάθηκε καλὸς γιὰ μένα, μὲ βοήθησε στὴν ἀρρώστια μου».
[Στρατὴ Δούκα, Γιαννούλης Χαλεπάς, σελ. 26, ἐκδ. Κέδρος, Ἀθήνα, 1978]
Κι ὅμως τὸν ἀγαπῶ, στάθηκε καλὸς γιὰ μένα, μὲ βοήθησε στὴν ἀρρώστια μου.
Κι ὅμως τὸν ἀγαπῶ, στάθηκε καλὸς γιὰ μένα, μὲ βοήθησε στὴν ἀρρώστια μου.
