Μια μέρα που οι δικοί του μιλούσαν ώρες για ένα καλοκαίρι τους στη Χαλκίδα, για τα ψάρια, τα φρούτα της, εκείνος άκουε και δε μιλούσε. Σε μια στιγμή:
«Δε μιλάτε και τίποτ' άλλο; Όλο για φαγιά μιλάτε. Έτσι και σε μένα, όταν δουλεύω, έρχεσθε – "είναι έτοιμο το φαΐ!" – Τι να το κάνω το φαΐ; Εγώ εκείνη τη στιγμή είμαι ο Ίκαρος με το Δαίδαλο».
«Ποιος είναι ο Ίκαρος και ο Δαίδαλος, θείε μου;»
«Ίκαρος είμαι εγώ και Δαίδαλος ο πηλός. Εγώ εκείνη τη στιγμή κάνω φτερά να πετάξω...»
[Στρατή Δούκα, Το όνειρό του πάντα η Αθήνα, περιοδικό: Το Δέντρο – Αφιέρωμα στον Γιαννούλη Χαλεπά, σελ. 32, τεύχος Νο 220-221, Αθήνα, Άνοιξη 2018]
