Τα χέρια μου δικά σου. Οι εραστές σου εραστές μου. Γιατί έτσι το θέλεις, μου το έχεις πει ψιθυριστά... Καμιά φορά, αγκαλιασμένες, λέμε παράξενες ιστορίες με ζώα... Άλλες φορές κοιτιόμαστε και σκάμε στα γέλια... Τα μάτια μου δικά σου. Το στήθος μου δικό σου... Ώς πότε;
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Μαμά, σελ. 35, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα, 2004]
