Μου λείπεις κιόλας. Με ποιον θα χορεύω; Με ποιον θα μιλάω;
Βγαίνουν όλοι από την εκκλησία. Έχει ήλιο, είναι ωραία. Οι τάφοι μοιάζουν με τεράστια διαμάντια.
Συχνά σε σκέφτομαι. Αλλά σαν μια φιγούρα στο κενό.
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Μαμά, σελ. 24, 25, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα, 2004]
