Περικοπή 1
τοῦ δὲ λόγου τοῦδ᾽ ἐόντος ἀεὶ ἀξύνετοι γίνονται ἄνθρωποι καὶ πρόσθεν ἤ ἀκοῦσαι καὶ ἀκούσαντες τὸ πρῶτον· γινομένων γὰρ πάντων κατὰ τὸν λόγον τόνδε ἀπείροισιν ἐοίκασι, πειρώμενοι καὶ ἐπέων καὶ ἔργων τοιούτων, ὁκοίων ἐγὼ διηγεῦμαι κατὰ φύσιν διαιρέων ἕκαστον καὶ φράζων ὅκως ἔχει. τοὺς δὲ ἄλλους ἀνθρώπους λανθάνει ὁκόσα ἐγερθέντες ποιοῦσιν, ὅκωσπερ ὁκόσα εὕδοντες ἐπιλανθάνονται.
ενώ αυτός ο λόγος πράγματι υπάρχει πάντοτε, πάντα οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να τον κατανοήσουν και πριν τον πληροφορηθούν και αφού τον πληροφορηθούν για πρώτη φορά. Διότι αφού όλα έχουν γίνει σύμφωνα με αυτή την λογική, μοιάζουν ανεξέταστα αδιαπέραστοι από τέτοια, και λόγια και έργα, τα οποία εγώ περιγράφω λεπτομερώς ερμηνεύοντας καθένα κατά την φύση του και εξηγώντας όπως έχει. Ενώ για τους άλλους ανθρώπους παραμένει ακατανόητο όσα κάνουν αφού εγερθούν, όπως ακριβώς λησμονούν όσα κάνουν όταν κοιμούνται.
σ. 6-7
Περικοπή 6
ὁ ἥλιος οὐ μόνον, καθάπερ ὁ Ἡράκλειτός φησι, νέος ἐφ᾽ ἡμέρῃ ἐστίν, ἀλλ᾽ ἀεὶ νέος συνεχῶς.
Ο ήλιος όχι μόνο, όπως λέγει ο Ηράκλειτος, είναι νέος κάθε ημέρα, αλλά πάντα νέος συνεχώς.
σ. 28-29
Περικοπή 10
συνάψιες ὅλα καὶ οὐχ ὅλα, συμφερόμενον διαφερόμενον, συνᾷδον διᾷδον, καὶ ἐκ πάντων ἓν καὶ ἐξ ἑνὸς πάντα.
διασυνδέσεις όλα και όχι όλα, συνεργούμενο αντεργούμενο, συνάδον απάδον, και από τα πάντα ένα και από το ένα πάντα.
σ. 46-47
Περικοπή 11
πᾶν γὰρ ἑρπετὸν πληγῇ νέμεται, ὥς φησιν Ἡράκλειτος.
γιατί κάθε ερπετό με χτύπημα βόσκει, όπως λέει ο Ηράκλειτος.
σ. 56-57
[ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ ΕΦΕΣΙΟΣ - ΚΕΙΜΕΝΑ, σημειώσεις-μετάφραση-σχόλια: Γιώργος Διανέλος Γεωργούδης, εκδ. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Θεσσαλίας, Βόλος, 2003]
