ΜΗΤΕΡΑ
Τι σου συνέβη;
ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ
Μου δημιουργήθηκε ξαφνικά η εντύπωση ότι το λεωφορείο είχε βγει από την κανονική του πορεία, ότι οι ρόδες του δεν πατούσαν πια στην άσφαλτο, ότι είχε αναπτύξει ταχύτητα, ιλιγγιώδη ταχύτητα, κι ότι είχαμε μπει σε τροχιά, περιστρεφόμασταν γύρω από κάτι. Δεν φοβήθηκα, δεν αντιστάθηκα στη δίνη αυτής της τροχιάς, έκλεισα τα μάτια και άφησα τον εαυτό μου να παρασυρθεί, μπήκα στον στρόβιλο αυτού του φανταστικού ταξιδιού, όπου τίποτα δεν ήταν πια ακριβώς όπως φαινόταν, όπου όλα μπορούσαν να επινοηθούν από την αρχή, σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ, γλιστρούσα σε μεγέθη ασυνήθιστα, ασύγκριτα μεγαλύτερα από τα ταπεινά μεγέθη που αναγνωρίζουμε προσηλωμένοι σε όσα συμβαίνουν εδώ κάτω, ένιωσα τη θερμή ρευστότητα των πραγμάτων, έφτασα εκεί όπου τίποτα δεν είναι στέρεο και ανέπαφο, εκεί όπου όλα διαλύονται για να ξαναενωθούν αργότερα σε κάτι ολοκληρωτικά καινούργιο.
[Γιάννης Μαυριτσάκης, Η Επίκληση της Γοητείας, σελ. 22, εκδ. O Μωβ Σκίουρος, Αθήνα, 2018]
Εσύ θα μου αποκαλύψεις το περιεχόμενο της τσάντας σου κι εγώ θα σου αποκαλύψω τα πρόσωπα στον καθρέφτη.
Εσύ θα μου αποκαλύψεις το περιεχόμενο της τσάντας σου κι εγώ θα σου αποκαλύψω τα πρόσωπα στον καθρέφτη.
σ. 39
