Χρειαζόμαστε πρώτα να ανοιχτεί, να απλωθεί, να διαρθρωθεί το πεδίο όπου μπορεί να χαριστεί μία έλευση του θεού και να ετοιμαστεί η αγρυπνία για τον εορτασμό της άφιξής του.
σ. 31
Τι είναι, επιτέλους, εκείνο που λάμπει στα πράγματα και κρύβεται στη λάμψη;
σ. 59
Ο ναός της Αθήνης Παρθένου, της γεννημένης από το κεφάλι του Δία κόρης, μαρτυρεί την παρουσία του θεού για τον οποίο ισχύει ότι πάντα γαρ οιακίζει κεραυνός, ότι «ο κεραυνός του πλοηγεί τα πάντα» (Ηράκλειτος, απ. 64).
Μια απλή έποψη δεν μπορούσε να αγκαλιάσει το ναό απέξω και, όταν μπήκαμε μέσα του, τίποτα δεν προσφερόταν απλώς στη θέα μας. Δεν μπορούσε να βρεθεί κανένας κατάλληλος τόπος, για να σχετιστούμε με αυτόν. Μία πρόσφορη διαμονή φαινόταν ότι δεν μπορούσε να μας παραχωρηθεί. Τα αρχιτεκτονικά στοιχεία του ναού εξαϋλώθηκαν. Το αποσπασματικό εξαφανίστηκε. Χωρικές εκτάσεις και μέτρα συμπυκνώθηκαν σ' έναν μοναδικό τόπο. Άρχισε να ενεργοποιείται η δύναμη περισυλλογής του ναού. Μέσα σε μια ασύλληπτη λάμψη όλο το κτίριο άρχισε να αιωρείται, αλλά και να αποκτά σταθερά οριοθετημένη παρουσία, συγγενική με τον φέροντα βράχο. Την παρουσία πληρούσε η ερήμωση του ιερού. Μέσα στην ερήμωση αυτή πλησίαζε αδιόρατα η απουσία της διαφυγούσας θεάς.
Καμμία αρχαιολογική περιγραφή και ιστοριολογική εξήγηση δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τη σιωπηλή ανάδυση αυτού του πλησιάσματος που έρχεται από μακριά. Όλες οι γνώσεις και γνώμες που κουβαλούσαμε βούλιαξαν στο κενό ως προσθήκες μεταγενεστέρων.
σ. 81,83
[Martin Heidegger, Διαμονές - Το ταξίδι στην Ελλάδα, μτφ. Γιώργος Φαράκλας, εκδ. Κριτική, Αθήνα, 2014]
