Οι ήρωες των συνθεμάτων του, ο Λάμπρος, η Μαρία, ο Κρητικός, η Γυναίκα της Ζάκυνθος, ενστερνίζονται και ενσαρκώνουν την ιδέα ενός πεπερασμένου-απείρου, ενός ορατά αοράτου, μιας ύπαρξης του ανθρώπου μυστικής που η εξέγερσή της είναι το τέλος και η αιωνιότητα, η ψυχή του σώματος και το σώμα της ψυχής, το αμάρτημα που κείται πέρα και έξω από αυτούς και συγχρόνως τους σέρνει στη μοίρα του, τους συντρίβει για να τους ανεβάσει σε μια στάση ηθική που υπερβαίνει την ηθικότητα.
[Στέφανος Ροζάνης, Η Αισθητική του Αποσπάσματος - Μια κριτική προσέγγιση στον «Λάμπρο» του Σολωμού, σελ. 44-45, εκδ. Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν, Αθήνα, 1985]
