Η αρχή
Εν αρχή ην ο Άχρονος
Και η ζωή μέσα στον Άχρονο.
Ζώα και φυτά που εστερεώθησαν
εις τον αέραν, την ξηράν
τους βυθούς και τα νερά.
Και ήρθε ο άνθρωπος, μόνος
ανταγωνιστής του Άχρονου.
Εξουσιάστηκε από το σκότος του θανάτου
και γεννήθηκε ο Χρόνος, άνθρωπος
κύριος των πάντων
έσπασε τους κύκλους της ζωής
και ο κόσμος εγένετο
σιωπηλά πετρώματα.
Σςςς... Σιωπή. Σςςς...
Σιωπή. Ο τόνος της σςςς...
Σςςς, ο πόνος της σιωπής
ο πόνος της αναμονής. Σςςς...
Στιγμή μεγάλης κρίσης
η πρώτη σου συνάντηση
εσύ και ο άλλος...
Ο τόνος της ερήμου επικίνδυνος.
Η επιτάχυνση της αναπνοής σου.
Της μελλοντικής ένωσής σου.
Της μελλοντικής έκρηξής σου.
Σςςς... Υπομονή.
Είναι η αρχή...
Αν βιαστείς από τον Χρόνο
στη λίμνη κοιτώντας τον εαυτό σου
θα νοιώσεις αφύσικη έλξη γι' αυτόν.
Αν και ο άλλος
έφτασε ήδη δίπλα σου
— πάντα ανίκανη η θέληση του ενός
για τη σχέση των δύο —
δεν υπάρχει έλεος.
Εσύ πια μόνος εραστής σου
σπας τους κύκλους της ζωής
«Μη μου τους κύκλους τάρατε»
η λίμνη, σου λέει
με τα δάκρυα της σιωπής των κύκνων
Εσύ, ο πόνος του «ενός».
Κανείς...
Μόνο ο πνιγμός σου μέσα σου
το κέντρο σπασμένων κύκλων.
Που μεγαλώνουν.
Μέχρι που χάνονται τελείως.
Σημείο.
Κανενός.
[Λένα Πλάτωνος, Τα λόγια μου, σελ. 65-66, εκδ. Οδός Πανός, Αθήνα, 2005]
