un souffle obscur
Είχα ζήσει μ' έναν τρόπο και θα μπορούσα να είχα ζήσει διαφορετικά. Είχα κάνει αυτό και δεν είχα κάνει εκείνο. Δεν είχα κάνει το ένα, ενώ είχα κάνει το άλλο. Και λοιπόν; Ήταν σαν να περίμενα όλο τούτο τον καιρό αυτό ακριβώς το λεπτό κι αυτήν ακριβώς την αυγούλα που θα με δικαίωναν. Τίποτα, τίποτα δεν είχε σημασία, και ήξερα πολύ καλά το γιατί. Από τα βάθη του μέλλοντός μου, σ' όλη τη διάρκεια της παράλογης ζωής που είχα ζήσει, μια σκοτεινή πνοή ανέβαινε προς το μέρος μου μέσ' από τα χρόνια που ήταν να 'ρθουν, κι η πνοή αυτή ισοπέδωνε στο διάβα της όλα όσα μου πρότειναν στα εξίσου ανύπαρκτα χρόνια που ζούσα.
Et après?
[Αλμπέρ Καμύ, Ο Ξένος, σελ. 129, μτφρ. Νίκη Καρακίτσου-Ντουζέ / Μαρία Κασαμπαλόγλου-Ρομπλέν, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 1998]
